Samen met StiMiro naar Roemenië

Wat ooit begon als een avontuur om met een chauffeursgroep hulpgoederen te transporteren naar Hongarije is uitgegroeid naar het oprichten van een stichting, “Hulp Goederen Transport”, die als doel heeft om zonder winstoogmerk, puur vanuit betrokkenheid en medemenselijkheid, transporten te verzorgen van hulpgoederen naar
Oost-Europa. Dankzij een sterk netwerk van vrijwilligers en samenwerkingen met andere stichtingen, slagen wij erin om precies die goederen in te zamelen waar grote behoefte aan is. Denk aan kleding, voedsel, medische hulpmiddelen en andere essentiële producten. Onze drie vrachtwagens, belangeloos ter beschikking gesteld door vrijwilligers, brengen deze goederen naar gebieden in crisis, zoals Oost-Europa en Oekraïne.

Dit jaar hebben we onze hulp aangeboden aan stichting StiMiRo om belangeloos een transport te verzorgen van een complete trailer met materialen. Maandenlang hebben de twee chauffeurs van StiMiRo (René Janssen en Bernhard Colenbrander) twee opleggers gevuld met allerlei verzamelende goederen.

Vrijdagavond 26 september jl. vertrokken Willem van Oosterom en Kees van Doorn naar Den Ham waar de al geladen oplegger van Kees, samen de andere truck en oplegger klaarstaan. In Den Ham werden we warm ontvangen door René en Inka Janssen.

Zaterdagochtend om 6:30 vertrekken de beide trucks op weg naar het eerste adres in Roemenië. Na goed en vlot verlopen rit van ruim 2.400 km, zijn we maandagmorgen om 08:00 bij Gera Alexe in Codlea aangekomen.
Eerst moest er een gedeelte gelost worden vanuit de grijze trailer van Kees en Willem. Dat ging met alle hulp die er was lekker snel. Toen was het de beurt aan de andere trailer (de gele) en ondanks een paar fikse regenbuien verliep het lossen lekker vlot.

Ondertussen arriveerden Inka en Heidi (fotograve), die per vliegtuig naar Roemenië waren gereisd. Inka en Heidi zullen de komende dagen een grote rol spelen bij het uitdelen van diverse hulpgoederen.

Halverwege het lossen moesten we eerst naar een sociaal centrum 2 km verderop. Hier hebben we samen met twee mannen van de plaatselijke brandweer, 10 hoog/laag bedden en incontinentiemateriaal gelost. Nadat dit gedaan was zijn we weer teruggereden naar Gera’s huis, waar de rest van de vracht is gelost.

De schoolmeubeltjes, zorgmatrassen, een tillift, rollators, nog een hoog/laag bed enz., werden overgeladen en direct naar de plaats van bestemming gebracht.

De volgende dag (dinsdag 30-9) zijn we om 07:00 zijn we met z’n allen vanuit Codlea vertrokken naar Vânători. Om iets over negen kwamen we aan bij Wim Jilesen en Eugenia van stichting StiMiRo. Na een warm onthaal, hebben we direct het allerlaatste uit de gele trailer gelost, dit waren gebruikte zeilen van trailers die worden gebruikt voor het waterdicht maken van daken.

Na het lossen hebben we geluncht met een heerlijke pan balletjessoep, gemaakt door Eugenia. ’s Middags was het opnieuw flink aanpakken. Met z’n allen hebben we 122 voedselpakketten gemaakt!

De volgende dag hebben we eerst nog 300 verse broden gekocht bij de plaatselijke bakker. Deze horen natuurlijk bij het voedselpakket.

Woensdag (1-10)
Deze dag stond weer in het teken van voedselpakketten, maar nu van uitdelen! Na het ontbijt was het tijd om bij de bakker 300 broden op te halen.

Met z’n allen gingen we de berg op, want hoe hoger op de berg, hoe armer de mensen. Aan diverse mensen en gezinnen werden briefjes uitgedeeld, waarmee ze ’s middags een voedselpakket konden ophalen.

Hier kwamen we 2 huisjes (lees krotten) tegen, waar de daken echt lek van waren. Ter plekke besloten we dat we de volgende dag gaan proberen die daken voor de winter waterdicht te maken met oude trailerzeilen.

Na de lunch, een heerlijke bonensoep van Koetsa, gingen we met 4 auto’s en een aanhanger op pad om alle voedselpakketten uit te delen.

Dit was geweldig om te doen!
Zoveel blije en dankbare mensen, echt prachtig! Het voelt zó goed en het is zó mooi om te geven.

Donderdag (2-10)
Met een deel van het team vertrokken we naar het huisje van Ema, we hadden haar beloofd haar dak waterdicht te maken en die belofte losten we vandaag in. Gistermiddag hadden we alle materialen en gereedschappen al bij elkaar gezocht, zo konden we vanmorgen direct aan de slag. Na het verstevigen van de dakconstructie, hebben we trailerzeilen over het dak gemaakt.

Dit zijn dikke, sterke zeilen waarmee wij het dak goed waterdicht konden maken. Terwijl wij bij Ema aan het werk waren kwam er een jongen bij Inka. Hij kwam aarzelend vragen of wij ook bij zijn huisje wilden kijken. In plaats van een huisje, kwamen wij bij een hutje van 2,5 m bij 3 m van modder en mest. Ongelofelijk om te zien hoe deze jongen daar
samen met zijn vriendin woont. Wij hadden gelukkig extra trailerzeilen meegenomen, deze werden dan ook direct over het (huisje/hutje) gemaakt. Wat was hij er blij mee. Hij kreeg ook per direct warme kleding en nieuwe dekens.

Vrijdag (3-10)
Terwijl een deel van het team (Inka en de fotograve Heidi) alweer op weg naar huis zijn gingen wij op weg om bedden en meubels te gaan bezorgen. Bij het kinderziekenhuis hebben wij drie mooie ledikantjes afgeleverd. Dit moest snel gebeuren, omdat we met de vrachtwagen op de hoofdstraat van Sighișoara moesten lossen.

Nadat dit klusje geklaard was, zijn wij doorgereden naar het gehandicaptentehuis in Sighișoara. Hier werden wij warm onthaald door Clau Nicola en haar collega’s. René had met Claudia tijdens een vorige reis afgesproken dat ze een wensenlijstje naar zou opsturen. Wat mooi dat wij ongeveer 90% van haar wensenlijstje hebben kunnen realiseren!

Nadat er gelost was, kregen wij wat te drinken en allerlei lekkernijen voorgeschoteld. Dat was natuurlijk lekker smullen. Als dank kregen wij ook allemaal nog een goodiebag. Deze was gevuld met typisch Roemeense producten o.a. door haar moeder gemaakt. Supermooi en lief gebaar. Dankjewel hiervoor Claudia! Na een rondleiding door het tehuis
hebben we afscheid genomen, waarbij we duidelijk hebben aangegeven dat ze altijd bij ons mogen aankloppen voor
hulp. ’s Middags was het tijd om weer een gedeelde vracht bij te laden vanuit de opslag hier in Roemenië. Het eerste deel hiervan gaat naar Marin Poczo in Band en het tweede deel naar Alex Cserei in Cluj Napoca. Deze beide heren verdelen al deze materialen aan de Roma in hun eigen omgeving.

Zaterdag (4-10)
Vanmorgen na een laatste ontbijt bij Wim & Eugenia, zijn wij vertrokken richting Band. Daar moest gelost worden bij Marin Poczo. Hier hebben wij een deel van de spullen gelost en ook hier weer veel blije gezichten. Na gelost te hebben in Band, ging de rit verder naar Suatu, een klein dorpje dichtbij Cluj-Napoca. Vlak voor het eindpunt (5km), hadden we nog even een flinke uitdaging.

Een natte ondergrond en geen grip zorgde ervoor dat de vrachtwagen van Kees vast kwam te zitten. Gelukkig was er een zeer vriendelijke en behulpzame boer. Met zijn trekker voor de vrachtwagen, ging het langzaam verder naar boven.

Nadat Kees en Willem verder konden was er een volgend probleem, nu kwamen Bernhard en René ook niet meer van de plek af. Gelukkig was de boer met de trekker er nog en heeft hij ook ons weer op weg geholpen. Uiteindelijk zijn we goed en zonder schade op het laatste losadres aangekomen. Wat was Alex Cserei blij met de spullen die wij kwamen brengen.

Nadat nu dan ook de allerlaatste spullen gelost waren, zijn wij vertrokken naar Debrecen in Hongarije.

Zondag en maandag hebben we Debrecen bekeken en dinsdag hebben we, na de auto te hebben geladen, de terugreis naar Nederland begonnen. Donderdag zijn we in de loop van de middag weer in Hilversum aan gekomen. We kijken terug op een voorspoedige reis waarin we samen met René en Bernhard veel hulp naar Roemenië hebben gebracht. Vooral de directe hulp die we konden geven heeft een enorme indruk achter gelaten.