Memorabele momenten

Afgelopen maandagochtend ben ik in alle vroegte samen met Hendrik-Jan van Loo, Jack Roos en Gerdien Roos vertrokken naar Hongarije om namens Stichting Hulp Goederen Transport hulpgoederen te brengen bij Fodor Gusztáv.

Na 2 dagen, zonder file en met wat klein ongemak aan een van de vrachtwagens wat soms leidde tot wat spannende momenten, zijn we dinsdagmiddag aangekomen in Tizsaderz, waar beide vrachtwagens door wel 60 vrijwilligers gelost zijn. Hartverwarmend om te zien hoeveel mensen willen helpen. Als verrassing voor Gusztáv hadden we een kooiaap meegenomen, wat het lossen voor de volgende keren een stuk makkelijker zal maken. De kooiaap hebben we als donatie namens Gert Jan den Otter van Gema Trading mogen ontvangen. Wat was Gusztáv hier blij mee.

Een groot deel van de goederen, zoals water, rookworst, kleding, brood en beddengoed, zal worden doorgebracht naar de Oekraïne. Er zal ook een deel van de spullen in Hongarije blijven om daar instellingen, zoals kinderdagverblijven, bejaardenhuizen en instellingen voor mensen met een beperking, te kunnen helpen. Zulke instellingen in Hongarije worden hierin financieel niet voorzien door de regering, dit moet allemaal voortkomen uit de kerk. En bij elke instellingen krijgen we nog steeds te horen dat er veel vraag is naar o.a. medische hulpmiddelen, (kinder)meubilair, kleding, bedlinnen, speelgoed.

Woensdag zijn we een gedeelte van de dag door Gusztáv meegenomen naar verschillende projecten die al eerder voorzien zijn met ‘onze’ spullen. Wat is het mooi om te zien dat de ouderen in een bejaardentehuis 2 jaar geleden nog op veel te lage bedden sliepen en nu op, door ons eerder meegebrachte, hoog-laag bedden slapen. Wat natuurlijk voor iedereen veel aangenamer is.

Voor de lunch zijn we uitgenodigd door de verschillende burgemeesters van de dorpen in de buurt, om ons te kunnen vertellen wat ze met de spullen doen die ze van ons krijgen. Om ons te bedanken hebben wij tasjes met producten uit hun dorpen als herinnering in ontvangst mogen nemen.

In de middag zijn we met Sandor bij een huis geweest voor mensen met een geestelijke en lichamelijke beperking. Ik was hier zelf erg nieuwsgierig naar, vanwege mijn eigen werk. Als je daar binnenkomt, zie je gelukkige mensen, heerst er rust en voel je veel liefde. Maar ik heb ook dingen gezien, waarvan ik dacht ‘hoe kan dit’. En dan denk ik bijvoorbeeld aan dat meerdere mensen op 1 kamer moeten slapen. In je hoofd ga je gelijk vergelijken met de maatstaven van Nederland en vind je dit erg. Maar als je dan ’s avonds hoort dat er iemand op de kamer ligt die hulpbehoevend is en dat de ander deze kan helpen, ondanks de beperking, is dat toch prachtig ❤️. En dan vraag je je af waarom wij zoveel wetten en regels hebben. Zet ook de mensen met een beperking in hun kracht!

Ook hebben we een kijkje genomen in de liefdadigheidswinkel van Sandor, waar de minderbedeelden langs kunnen komen om spullen te halen, zoals kleding, speelgoed of huishoudartikelen. En ook hier zagen we veel herkenning van ‘onze’ spullen.

Donderdagochtend zijn we weer in de auto gestapt met Gusztav. We zijn naar een dorp gegaan wat in de afgelopen jaren steeds verder is overgenomen door de Roma bevolking. In dit dorp heerst echt veel armoede. Om hier echt een goede indruk van te krijgen, zijn we bij een van de gezinnen geweest. In dit huis woont een moeder met 10 kinderen, waarvan er nu nog 5 thuis wonen. Er is in dit huis geen stromend water, er zit geen vaste deur in en in de slaapkamer staat een houtkachel die het plafond helemaal zwart geblakerd heeft. Ondanks dat ik van mening ben dat er ook vanuit die mensen iets moet gebeuren, is het wel schrijnend om te zien.

Na een snelle lunch stond een weeshuis voor baby’s en kinderen met een geestelijke en lichamelijke beperking op het programma. Deze kinderen zijn door hun moeder in het ziekenhuis achtergelaten, omdat de moeders niet weten wat ze met een kind met meerdere beperkingen aan moeten. Als moeder van zelf 2 kinderen gaat dit je niet in de koude kleren zitten. Ik heb hier een jongen van, ik denk, 7 jaar in een buggy zien liggen, helemaal tevreden. Ondanks dat hier in Nederland alles op maat gemaakt wordt, zag ook deze jongen in zijn te kleine buggy er gelukkig uit. Wat krijg je een warm gevoel als je ziet met hoeveel liefde de medewerkers hier aan het werk zijn.

We troffen ook in deze instelling, net als in het bejaardenhuis en de gehandicapteninstelling van gister, veel spullen die wij en andere stichtingen al eerder brachten. Dat is waar we het met z’n allen voor doen.

Na al deze indrukken was het tijd voor ontspanning. We zijn door Sandor meegenomen op een boottocht over het Tisza meer. We hebben daar de rust ervaren, de prachtig mooie natuur gezien en echt even kunnen bijkomen van de toch wel intensieve dagen. Toen nog even snel de spullen in de vrachtwagen gezet, voordat we nog een keer aanschuiven bij Aniko voor een typische Hongaarse maaltijd.

Vrijdag zijn we met heel veel indrukken en ideeën weer vertrokken naar Nederland. Ook de terugreis is goed en voorspoedig gelopen en stonden we zaterdagmiddag weer veilig thuis.

Wat ben ik dankbaar dat ik als penningmeester van Stichting Hulp Goederen Transport en als partner van Hendrik-Jan, deel mocht uitmaken van deze rit met hulpgoederen naar Hongarije 🙏.