Onze Stichting Hulp Goederen Transport heeft ook dit jaar weer een transport met een complete trailer van 13,60 meter ter beschikking gesteld aan Stimiro uit den Ham. Na maanden van voorbereiding, materiaal verzamelen, auto’s laden en soms opnieuw laden was het dan 29 september zover. Nadat Kees en Willem de avond van tevoren met een “losse” trekker naar den Ham waren gereden, vertrok het konvooi van twee trucks met volgepakte opleggers naar Roemenië. René en Bernhard reden voorop en wij volgden.

De eerste twee dagen reisden we via Duitsland en Oostenrijk naar Hongarije.

Vlak voor Budapest had de trailer van Stimiro een klapband. Gelukkig had Kees een reservewiel bij zich en konden we na een klein uurtje onze reis weer veilig vervolgen.

Op 1 oktober reden we Roemenië in en vlak voor ons eerste los adres in Suatu (Cluj) voegden Inka en Heidi (ook van Stimiro) zich bij ons. Zij zijn per vliegtuig naar Cluj gekomen en hebben daar een busje gehuurd.

Vanmiddag rond 13:00 uur zijn wij aangekomen bij ons eerste losadres, dit is bij Alex Cserei in Suatu. Diezelfde middag werd er bij Alex al een groot deel van de vracht uit de eerste trailer gelost, spullen zoals hoog / laag bedden, incontinentie matrassen, dekbedden en vooral heel veel voedsel.

Alex heeft namelijk een gaarkeuken van waaruit hij vijf dagen per week maaltijden weg brengt naar de allerarmsten kinderen in de regio.

Ook hebben wij hier balpennen en papier gelost, dit kan Alex in zijn eigen schooltje gebruiken en uitdelen bij de school in het dorp. Alex is een bijzondere man die alles geeft om te zorgen voor wat hij noemt “mijn kinderen”.

In het weekeinde haalt hij de kinderen op om ze in zijn eigen schooltje bijbellessen te geven.

Na een goede nachtrust en ontbijt in een pension vlak bij Suatu, stond Alex Cserei zoals afgesproken om 09:00 bij ons hotel. Vandaag werd er alleen gereden met de vrachtwagen van Stichting Hulpgoederentransport, dit in verband met de verdeling van de geladen hulpgoederen over de twee vrachtwagens.

Ons eerste adres was het seniorencentrum in Chesău, een mooi centrum waar 80 ouderen wonen en goed en liefdevol worden verzorgd. Het is fantastisch om te zien hoe blij en dankbaar de leiding en het verzorgend personeel is met de spullen die wij kwamen brengen, bruikbare spullen die in Nederland vervangen zijn door nieuw materiaal.

Hier hebben wij o.a. een douche bed, behandeltafel, vier hoog / laag bedden inclusief incontinentie matrassen, tilliften, rolstoelen, postoelen, dekbedden gebracht.

Omdat wij hier voor de eerst keer hulp kwamen bieden, was men nog erg terughoudend geweest met het vragen om hulpmiddelen. De staat van hun huidige hulpmiddelen is ronduit slecht de meeste middelen zijn echt aan vervanging toe!

Vanaf het seniorencentrum in Chesău gingen wij verder naar een ander seniorencentrum in Fântânele, een mooie rit met als laatste stuk ruim 1500 meter achteruit rijden over een smal, onverhard,  weggetje. Op deze locatie was door de overheid een nieuwbouw verzorgt met zelfs nieuwe bedden, maar zonder matrassen! Wij hebben hier 50 incontinentie matrassen kunnen leveren.

Nadat ook deze klus was geklaard, is eerst de vrachtwagen teruggebracht naar de parkeerplaats bij ons hotel.

Vanaf ons hotel zijn wij vervolgens met onze gehuurde bus en de bus van Alex verdergegaan.

Deze hadden we volgepakt met dekbedden, eten en snoepzakjes voor de kinderen. Samen met Alex hebben wij diverse dorpen in zijn werkgebied bezocht en hier alles uitgedeeld. Wat was dit ontzettend mooi om te doen

Het is hartverwarmend om te zien hoeveel respect en liefde iedereen voor deze man heeft, hoe hij zich met heel zijn hart inzet voor zijn mensen. Hij geeft de kinderen wat mee, hij leert hun om altijd netjes te spreken en zichzelf te verzorgen. In het weekeinde haalt hij de kinderen naar zijn huis hier vertelt hij uit de Bijbel en leert ze Bijbelteksten en liederen zo brengt hij het christelijke geloof over.

Nadat wij  die avond nog gezamenlijk gegeten en nog wat gedronken hadden, hebben wij afscheid genomen van Alex.

De volgende dag, weer vroeg opstaan, we hadden namelijk veel op het programma staan voor deze dag.

Met de 2 vrachtwagens reden we naar Wim Jilesen (al meer dan 25 jaar actief in Roemenië) en Eugenia in Vânători, iets over half twaalf kwamen wij daar aan. Na een warm welkom gingen we met een klein groepje samen met Wim Jilessen kijken bij ons project voor de komende twee dagen. Het was de bedoeling om het huis van een gezin in Vânători weer waterdicht te maken.

Met beperkte middelen gingen wij hier de komende twee dagen mee aan de slag.

Na het de lunch werd de auto gelost, deze klus was door de vele handen om 14:30 uur al geklaard. Daarna ging het met de vrachtwagen in z’n achteruit naar het eind van de straat. Hier stonden al héél veel mensen op ons te wachten, deze mensen waren door Wim en Eugenia uitgenodigd om een voedselpakket te komen halen.

Het was weer een enorme gezellige drukte, en wat een gekakel Geweldig mooi om ook nu weer voedselpakketten uit te kunnen delen aan de allerarmsten in Vânători.

De tassen met een glimlach brachten veel blijheid, het is bijzonder dat dit mogelijk is gemaakt door alle donaties, giften en sponsoring die Stimiro heeft ontvangen van héél veel mensen uit Den Ham, Daarle en omgeving!

De volgende ochtend konden wij na het ontbijt direct beginnen aan onze klus. Er moest bij het armste gezin van Vânători een dak worden gerepareerd, het huidige dak was in een dermate slechte conditie en niet meer waterdicht zodat hier wat aan gedaan moest worden.

Voor de klus was er al hout gekocht bij een plaatselijke houthandel, vanuit Nederland hadden wij veel materiaal zoals; hout, diverse gereedschappen / machines en bevestigingsmateriaal meegenomen om de klus te klaren.

Na een dag flink doorwerken konden de eerste zeilen, die door een sponsor waren verzorgd
‘s middags op het gerepareerde en verstevigde dak gemaakt worden.

De 5^e dag in Roemenië werd gebruikt om het dak af te maken, met wat extra hout. Ook  werd er een schoorsteenpijp geïnstalleerd op het fornuis. Het resultaat mocht er zijn. We zijn ontelbaar keren bedankt door de bewoners. Vanuit Nederland kwam er een mooie donatie voor alle materialen die we voor huis hadden gekocht.

Voordat we ons klaar konden maken voor de volgende etappe moesten we naar een de garage om een nieuwe band op de velg te laten zetten, omdat we de heenweg een klapband hadden gehad. Inmiddels zit die weer onder de trailer.

En als laatste moest er een, in Nederland aangeschafte, caravan op zijn plek worden gezet.

Oorspronkelijk was de caravan bedoeld voor een jongeman die in een krot woonde. Maar ondertussen is dat krot door de gemeente opgeknapt en is het een bewoonbaar huisje geworden.

Hierop besloten we dat de caravan bij een gezin geplaatst zou worden, dat met bijna 20 mensen in één huisje woonden ( ouders, kinderen en kleinkinderen).

Wat waren die mensen blij! Er waren tranen van blijdschap en dankbaarheid. Hierna zat onze tijd in Vanatori erop en namen we afscheid van Wim Jilessen en Eufenia.

Het ene laatste adres was, voor ons het de vrachtwagens, een knappe uitdaging om te bereiken. We moesten naar Adriana. Zij kwam jaren geleden in de zomer en kerstperiode in Nederland en voor haar hadden wij een behoorlijke lading spullen en eten meegenomen.

Eerst kwamen wij voor een bruggetje te staan, geschikt tot 5 ton, dus maar gedraaid en op zoek naar een andere route.

Uiteindelijk stonden wij op 3,5 km afstand van de losplaats voor een nieuwe uitdaging. Dit keer ging het om de enige toegangsweg naar het dorp. Na enig overleg met lokale bewoners, hebben we de gok genomen en kwamen we in het dorpje aan.

Blij dat het ons gelukt was, hadden we toch ook weer een tegenvaller, net op de laatste meters naar de losplaats, reed Kees van Doorn de linker voorband van zijn vrachtwagen kapot. Terwijl Kees en Willem van Oostrom het wiel van de vrachtwagen aan het afhalen waren, losten de anderen de spullen van Adriana.

Om de spullen bij Adriana thuis te krijgen, moest er heen en weer gereden worden met een kleine bus. Het huisje stond namelijk +/- 500 meter bergopwaarts vanaf de losplaats waar de vrachtwagens stonden.

Met de bandenwissel liep het niet zoals gehoopt. Gelukkig was er een buurtbewoner die Engels sprak en een mobiele truckbanden service belde. Ze kwamen snel en fiksten de band in no time.

Ondertussen was één van de vrachtwagens vertrokken naar Codlea, ons laatste losadres bij Gera Alexe. Deze kwam iets voor 17:00 uur uiteindelijk aan in Codlea, hier stond al een grote groep mensen op hen te wachten. Toen de 1e trailer leeg was kwamen ook Kees en Willem de straat bij Gera inrijden. In hun trailer zat het laatste gedeelte van Gera’s vracht. Ook dit werd vlot gelost. De materialen voor Gera worden voornamelijk uitgedeeld aan kindertehuizen en kinderopvang van gehandicapte kinderen.

Beide wagens vertrokken woensdag naar Hongarije (Debrecen) en konden daar in de buurt donderdagochtend een retourvrachten laden.

Nadat de beide dames al eerder met het vliegtuig terug waren gevlogen kwamen de beide trucks met hun chauffeurs vrijdagavond weer veilig thuis aan in Den Ham en Hilversum.

Totaal hebben we 180 m³ spullen op zes adressen gebracht, hebben 4.732 km gereden en 1.154,3 liter diesel verstookt (met één auto – verbruik 24,39 l/100 km of 1 l op 4,1 km)

Al met al een mooie reis die mede door uw en jullie belangstelling,  medeleven en bijdragen tot stand is gebracht. Hartelijk dank voor alle steun.

Namens Willem en Kees
Stichting Hulp Goederen Transport